vol.4

block:4131

title of 4131
۳۴۳۱	N	من شنیدم که در آمد قبطیی	*	از عطش اندر وثاق سبطیی
۳۴۳۲	N	گفت هستم یار و خویشاوند تو	*	گشته‌ام امروز حاجتمند تو
۳۴۳۳	N	ز انکه موسی جادویی کرد و فسون	*	تا که آب نیل ما را کرد خون
۳۴۳۴	N	سبطیان زو آب صافی می‌خورند	*	پیش قبطی خون شد آب از چشم بند
۳۴۳۵	N	قبط اینک می‌مرند از تشنگی	*	از پی ادبار خود یا بد رگی
۳۴۳۶	N	بهر خود یک طاس را پر آب کن	*	تا خورد از آبت این یار کهن
۳۴۳۷	N	چون برای خود کنی آن طاس پر	*	خون نباشد آب باشد پاک و حر
۳۴۳۸	N	من طفیل تو بنوشم آب هم	*	که طفیلی در تبع بجهد ز غم
۳۴۳۹	N	گفت ای جان و جهان خدمت کنم	*	پاس دارم ای دو چشم روشنم
۳۴۴۰	N	بر مراد تو روم شادی کنم	*	بنده‌ی تو باشم آزادی کنم
۳۴۴۱	N	طاس را از نیل او پر آب کرد	*	بر دهان بنهاد و نیمی را بخورد
۳۴۴۲	N	طاس را کژ کرد سوی آب خواه	*	که بخور تو هم، شد آن خون سیاه
۳۴۴۳	N	باز از این سو کرد کژ خون آب شد	*	قبطی اندر خشم و اندر تاب شد
۳۴۴۴	N	ساعتی بنشست تا خشمش برفت	*	بعد از آن گفتش که ای صمصام زفت
۳۴۴۵	N	ای برادر این گره را چاره چیست	*	گفت این را او خورد کاو متقی است
۳۴۴۶	N	متقی آن است کاو بیزار شد	*	از ره فرعون و موسی‌وار شد
۳۴۴۷	N	قوم موسی شو بخور این آب را	*	صلح کن با مه ببین مهتاب را
۳۴۴۸	N	صد هزاران ظلمت است از خشم تو	*	بر عباد اللَّه اندر چشم تو
۳۴۴۹	N	خشم بنشان چشم بگشا شاد شو	*	عبرت از یاران بگیر استاد شو
۳۴۵۰	N	کی طفیل من شوی در اغتراف	*	چون ترا کفری است همچون کوه قاف
۳۴۵۱	N	کوه در سوراخ سوزن کی رود	*	جز مگر کان رشته‌ی یکتا شود
۳۴۵۲	N	کوه را که کن به استغفار و خوش	*	جام مغفوران بگیر و خوش بکش
۳۴۵۳	N	تو بدین تزویر چون نوشی از آن	*	چون حرامش کرد حق بر کافران
۳۴۵۴	N	خالق تزویر تزویر ترا	*	کی خرد ای مفتری مفترا
۳۴۵۵	N	آل موسی شو که حیلت سود نیست	*	حیله‌ات باد تهی پیمودنی است
۳۴۵۶	N	زهره دارد آب کز امر صمد	*	گردد او با کافران آبی کند
۳۴۵۷	N	یا تو پنداری که تو نان می‌خوری	*	زهر مار و کاهش جان می‌خوری
۳۴۵۸	N	نان کجا اصلاح آن جانی کند	*	کاو دل از فرمان جانان بر کند
۳۴۵۹	N	یا تو پنداری که حرف مثنوی	*	چون بخوانی رایگانش بشنوی
۳۴۶۰	N	یا کلام حکمت و سر نهان	*	اندر آید زغبه در گوش و دهان
۳۴۶۱	N	اندر آید لیک چون افسانه‌ها	*	پوست بنماید نه مغز دانه‌ها
۳۴۶۲	N	در سر و رو در کشیده چادری	*	رو نهان کرده ز چشمت دلبری
۳۴۶۳	N	شاهنامه یا کلیله پیش تو	*	همچنان باشد که قرآن از عتو
۳۴۶۴	N	فرق آن گه باشد از حق و مجاز	*	که کند کحل عنایت چشم باز
۳۴۶۵	N	ور نه پشک و مشک پیش اخشمی	*	هر دو یکسان است چون نبود شمی
۳۴۶۶	N	خویشتن مشغول کردن از ملال	*	باشدش قصد از کلام ذو الجلال
۳۴۶۷	N	کاتش وسواس را و غصه را	*	ز آن سخن بنشاند و سازد دوا
۳۴۶۸	N	بهر این مقدار آتش شاندن	*	آب پاک و بول یکسان شد به فن
۳۴۶۹	N	آتش وسواس را این بول و آب	*	هر دو بنشانند همچون وقت خواب
۳۴۷۰	N	لیک گر واقف شوی زین آب پاک	*	که کلام ایزد است و روحناک
۳۴۷۱	N	نیست گردد وسوسه‌ی کلی ز جان	*	دل بیابد ره به سوی گلستان
۳۴۷۲	N	ز انکه در باغی و در جویی پرد	*	هر که از سر صحف بویی برد
۳۴۷۳	N	یا تو پنداری که روی اولیا	*	آن چنان که هست می‌بینیم ما
۳۴۷۴	N	در تعجب مانده پیغمبر از آن	*	چون نمی‌بینند رویم مومنان
۳۴۷۵	N	چون نمی‌بینند نور روم خلق	*	که سبق برده ست بر خورشید شرق
۳۴۷۶	N	ور همی‌بینند این حیرت چراست	*	تا که وحی آمد که آن رو در خفاست
۳۴۷۷	N	سوی تو ماه است و سوی خلق ابر	*	تا نبیند رایگان روی تو گبر
۳۴۷۸	N	سوی تو دانه است و سوی خلق دام	*	تا ننوشد زین شراب خاص عام
۳۴۷۹	N	گفت یزدان که‌ تَراهُمْ یَنْظُرُونَ	*	نقش حمامند هُمْ لا یُبْصِرُونَ
۳۴۸۰	N	می‌نماید صورت ای صورت پرست	*	کان دو چشم مرده‌ی او ناظر است
۳۴۸۱	N	پیش چشم نقش می‌آری ادب	*	کاو چرا پاسم نمی‌دارد عجب
۳۴۸۲	N	از چه بس بی‌پاسخ است این نقش نیک	*	که نمی‌گوید سلامم را علیک
۳۴۸۳	N	می‌نجنباند سر و سبلت ز جود	*	پاس آن که کردمش من صد سجود
۳۴۸۴	N	حق اگر چه سر نجنباند برون	*	پاس آن ذوقی دهد در اندرون
۳۴۸۵	N	که دو صد جنبیدن سر ارزد آن	*	سر چنین جنباند آخر عقل و جان
۳۴۸۶	N	عقل را خدمت کنی در اجتهاد	*	پاس عقل آن است کافزاید رشاد
۳۴۸۷	N	حق نجنباند به ظاهر سر ترا	*	لیک سازد بر سران سرور ترا
۳۴۸۸	N	مر ترا چیزی دهد یزدان نهان	*	که سجود تو کنند اهل جهان
۳۴۸۹	N	آن چنان که داد سنگی را هنر	*	تا عزیز خلق شد یعنی که زر
۳۴۹۰	N	قطره‌ی آبی بیابد لطف حق	*	گوهری گردد برد از زر سبق
۳۴۹۱	N	جسم خاک است و چو حق تابیش داد	*	در جهان گیری چو مه شد اوستاد
۳۴۹۲	N	هین طلسم است این و نقش مرده است	*	احمقان را چشمش از ره برده است
۳۴۹۳	N	می‌نماید او که چشمی می‌زند	*	ابلهان سازیده‌اند او را سند

[Prev Block] [Next Block]