vol.5

Qūniyah Nicholson both

block:5012

عرضه کردن مصطفی علیه‌السّلام شهادت را بر مهمان خویش
۲۶۱Qاین سخن پایان ندارد مصطفی * عرضه کرد ایمان و پذرفت آن فتَی
۲۶۱Nاین سخن پایان ندارد مصطفی * عرضه کرد ایمان و پذرفت آن فتی
۲۶۲Qآن شهادت را که فرُّخ بوده است * بندهای بسته را بگْشوده است
۲۶۲Nآن شهادت را که فرخ بوده است * بندهای بسته را بگشوده است
۲۶۳Qگشت مومن گفت او را مُصطفی * که امشبان هم باش تو مهمانِ ما
۲۶۳Nگشت مومن گفت او را مصطفی * که امشبان هم باش تو مهمان ما
۲۶۴Qگفت و الله تا ابد ضَیفِ تُوَم * هر کجا باشم بهر جا که رَوَم
۲۶۴Nگفت و الله تا ابد ضیف توام * هر کجا باشم به هر جا که روم
۲۶۵Qزنده کرده و مُعْتَق و دربانِ تو * این جهان و آن جهان بر خوانِ تو
۲۶۵Nزنده کرده و معتق و دربان تو * این جهان و آن جهان بر خوان تو
۲۶۶Qهر که بگْزیند جُزین بگزیده خوان * عاقبت درَّد گلویش ز استخوان
۲۶۶Nهر که بگزیند جز این بگزیده خوان * عاقبت درد گلویش ز استخوان
۲۶۷Qهر که سوی خوانِ غیرِ تو رود * دیو با او دان که همکاسه بود
۲۶۷Nهر که سوی خوان غیر تو رود * دیو با او دان که هم کاسه بود
۲۶۸Qهر که از همسایگی تو رود * دیو بی‌شکّی که همسایه‌ش شود
۲۶۸Nهر که از همسایگی تو رود * دیو بی‌شکی که همسایه‌ش شود
۲۶۹Qور رود بی‌تو سفر او دُورْدست * دیوِ بد همراه و هم‌سُفره‌ٔ وَیَست
۲۶۹Nور رود بی‌تو سفر او دور دست * دیو بد همراه و هم سفره‌ی وی است
۲۷۰Qور نشیند بر سرِ اسپِ شریف * حاسدِ ما‌هست دیو او را ردیف
۲۷۰Nور نشیند بر سر اسب شریف * حاسد ما هست دیو او را ردیف
۲۷۱Qور بَچَه گیرد از او شهنازِ او * دیو در نسلش بود انبازِ او
۲۷۱Nور بچه گیرد از او شهناز او * دیو در نسلش بود انباز او
۲۷۲Qدر نُبی‌ شارِکْهُمْ‌ گفتست حق * هم در اَموال و در اولاد ای شَفَق
۲۷۲Nدر نبی‌ شارِکْهُمْ‌ فرمود حق * هم در اموال و در اولاد ای شفق
۲۷۳Qگفت پیغامبر ز غَیْب این را جَلی * در مقالاتِ نوادر با عَلی
۲۷۳Nگفت پیغمبر ز غیب این را جلی * در مقالات نوادر با علی
۲۷۴Qیا رسول اللَّه رسالت را تمام * تو نمودی همچو شمسِ بی‌غَمام
۲۷۴Nیا رسول اللَّه رسالت را تمام * تو نمودی همچو شمس بی‌غمام
۲۷۵Qاین که تو کردی دو صد مادر نکرد * عیسی از افسونْش با عازَر نکرد
۲۷۵Nاین که تو کردی دو صد مادر نکرد * عیسی از افسونش با عازر نکرد
۲۷۶Qاز تو جانم از اجل نک جان ببُرد * عازر ار شد زنده ز آن دَم باز مُرد
۲۷۶Nاز تو جانم از اجل نک جان ببرد * عازر ار شد زنده ز آن دم باز مرد
۲۷۷Qگشت مهمانِ رسول آن شب عرب * شیرِ یک بُز نیمه خورد و بست لب
۲۷۷Nگشت مهمان رسول آن شب عرب * شیر یک بز نیمه خورد و بست لب
۲۷۸Qکرد اِلحاحش بخور شیر و رُقاق * گفت گشتم سیر و اللَّه بی‌نفاق
۲۷۸Nکرد الحاحش بخور شیر و رقاق * گفت گشتم سیر و اللَّه بی‌نفاق
۲۷۹Qاین تکلّف نیست نی ناموس و فَن * سیرتر گشتم از آنکِ دوش من
۲۷۹Nاین تکلف نیست نی ناموس و فن * سیرتر گشتم از آن که دوش من
۲۸۰Qدر عجب ماندند جمله اهلِ بیت * پُر شد این قندیل زین یک قطره زیت
۲۸۰Nدر عجب ماندند جمله اهل بیت * پر شد این قندیل زین یک قطره زیت
۲۸۱Qآنچه قُوتِ مرغِ بابیلی بود * سیری معده‌ٔ چنین پیلی شود
۲۸۱Nآن چه قوت مرغ بابیلی بود * سیری معده‌ی چنین پیلی شود
۲۸۲Qفُجْفُجه افتاد اندر مرد و زن * قدرِ پشّه می‌خورد آن پیل‌تن
۲۸۲Nفجفجه افتاد اندر مرد و زن * قدر پشه می‌خورد آن پیل‌تن
۲۸۳Qحرص و وَهمِ کافری سَرْزیر شد * اژدها از قُوتِ موری سیر شد
۲۸۳Nحرص و وهم کافری سر زیر شد * اژدها از قوت موری سیر شد
۲۸۴Qآن گدا چشمی کفر از وی برفت * لُوتِ ایمانیش لَمْتُر کرد و زَفت
۲۸۴Nآن گدا چشمی کفر از وی برفت * لوت ایمانیش لمتر کرد و زفت
۲۸۵Qآنک از جُوع ٱلبَقَر او می‌طپید * همچو مَرْیَم میوه‌ٔ جنَّت بدید
۲۸۵Nآن که از جوع البقر او می‌طپید * همچو مریم میوه‌ی جنت بدید
۲۸۶Qمیوه‌ٔ جنَّت سوی چشمش شتافت * معده‌ٔ چون دوزخش آرام یافت
۲۸۶Nمیوه‌ی جنت سوی چشمش شتافت * معده‌ی چون دوزخش آرام یافت
۲۸۷Qذات ایمان نعمت و لُوتیست هَوْل * ای قناعت کرده از ایمان بقَوْل
۲۸۷Nذات ایمان نعمت و لوتی است هول * ای قناعت کرده از ایمان به قول