block:5012
| ۲۶۱ | Q | این سخن پایان ندارد مصطفی | * | عرضه کرد ایمان و پذرفت آن فتَی |
| ۲۶۱ | N | این سخن پایان ندارد مصطفی | * | عرضه کرد ایمان و پذرفت آن فتی |
| ۲۶۲ | Q | آن شهادت را که فرُّخ بوده است | * | بندهای بسته را بگْشوده است |
| ۲۶۲ | N | آن شهادت را که فرخ بوده است | * | بندهای بسته را بگشوده است |
| ۲۶۳ | Q | گشت مومن گفت او را مُصطفی | * | که امشبان هم باش تو مهمانِ ما |
| ۲۶۳ | N | گشت مومن گفت او را مصطفی | * | که امشبان هم باش تو مهمان ما |
| ۲۶۴ | Q | گفت و الله تا ابد ضَیفِ تُوَم | * | هر کجا باشم بهر جا که رَوَم |
| ۲۶۴ | N | گفت و الله تا ابد ضیف توام | * | هر کجا باشم به هر جا که روم |
| ۲۶۵ | Q | زنده کرده و مُعْتَق و دربانِ تو | * | این جهان و آن جهان بر خوانِ تو |
| ۲۶۵ | N | زنده کرده و معتق و دربان تو | * | این جهان و آن جهان بر خوان تو |
| ۲۶۶ | Q | هر که بگْزیند جُزین بگزیده خوان | * | عاقبت درَّد گلویش ز استخوان |
| ۲۶۶ | N | هر که بگزیند جز این بگزیده خوان | * | عاقبت درد گلویش ز استخوان |
| ۲۶۷ | Q | هر که سوی خوانِ غیرِ تو رود | * | دیو با او دان که همکاسه بود |
| ۲۶۷ | N | هر که سوی خوان غیر تو رود | * | دیو با او دان که هم کاسه بود |
| ۲۶۸ | Q | هر که از همسایگی تو رود | * | دیو بیشکّی که همسایهش شود |
| ۲۶۸ | N | هر که از همسایگی تو رود | * | دیو بیشکی که همسایهش شود |
| ۲۶۹ | Q | ور رود بیتو سفر او دُورْدست | * | دیوِ بد همراه و همسُفرهٔ وَیَست |
| ۲۶۹ | N | ور رود بیتو سفر او دور دست | * | دیو بد همراه و هم سفرهی وی است |
| ۲۷۰ | Q | ور نشیند بر سرِ اسپِ شریف | * | حاسدِ ماهست دیو او را ردیف |
| ۲۷۰ | N | ور نشیند بر سر اسب شریف | * | حاسد ما هست دیو او را ردیف |
| ۲۷۱ | Q | ور بَچَه گیرد از او شهنازِ او | * | دیو در نسلش بود انبازِ او |
| ۲۷۱ | N | ور بچه گیرد از او شهناز او | * | دیو در نسلش بود انباز او |
| ۲۷۲ | Q | در نُبی شارِکْهُمْ گفتست حق | * | هم در اَموال و در اولاد ای شَفَق |
| ۲۷۲ | N | در نبی شارِکْهُمْ فرمود حق | * | هم در اموال و در اولاد ای شفق |
| ۲۷۳ | Q | گفت پیغامبر ز غَیْب این را جَلی | * | در مقالاتِ نوادر با عَلی |
| ۲۷۳ | N | گفت پیغمبر ز غیب این را جلی | * | در مقالات نوادر با علی |
| ۲۷۴ | Q | یا رسول اللَّه رسالت را تمام | * | تو نمودی همچو شمسِ بیغَمام |
| ۲۷۴ | N | یا رسول اللَّه رسالت را تمام | * | تو نمودی همچو شمس بیغمام |
| ۲۷۵ | Q | این که تو کردی دو صد مادر نکرد | * | عیسی از افسونْش با عازَر نکرد |
| ۲۷۵ | N | این که تو کردی دو صد مادر نکرد | * | عیسی از افسونش با عازر نکرد |
| ۲۷۶ | Q | از تو جانم از اجل نک جان ببُرد | * | عازر ار شد زنده ز آن دَم باز مُرد |
| ۲۷۶ | N | از تو جانم از اجل نک جان ببرد | * | عازر ار شد زنده ز آن دم باز مرد |
| ۲۷۷ | Q | گشت مهمانِ رسول آن شب عرب | * | شیرِ یک بُز نیمه خورد و بست لب |
| ۲۷۷ | N | گشت مهمان رسول آن شب عرب | * | شیر یک بز نیمه خورد و بست لب |
| ۲۷۸ | Q | کرد اِلحاحش بخور شیر و رُقاق | * | گفت گشتم سیر و اللَّه بینفاق |
| ۲۷۸ | N | کرد الحاحش بخور شیر و رقاق | * | گفت گشتم سیر و اللَّه بینفاق |
| ۲۷۹ | Q | این تکلّف نیست نی ناموس و فَن | * | سیرتر گشتم از آنکِ دوش من |
| ۲۷۹ | N | این تکلف نیست نی ناموس و فن | * | سیرتر گشتم از آن که دوش من |
| ۲۸۰ | Q | در عجب ماندند جمله اهلِ بیت | * | پُر شد این قندیل زین یک قطره زیت |
| ۲۸۰ | N | در عجب ماندند جمله اهل بیت | * | پر شد این قندیل زین یک قطره زیت |
| ۲۸۱ | Q | آنچه قُوتِ مرغِ بابیلی بود | * | سیری معدهٔ چنین پیلی شود |
| ۲۸۱ | N | آن چه قوت مرغ بابیلی بود | * | سیری معدهی چنین پیلی شود |
| ۲۸۲ | Q | فُجْفُجه افتاد اندر مرد و زن | * | قدرِ پشّه میخورد آن پیلتن |
| ۲۸۲ | N | فجفجه افتاد اندر مرد و زن | * | قدر پشه میخورد آن پیلتن |
| ۲۸۳ | Q | حرص و وَهمِ کافری سَرْزیر شد | * | اژدها از قُوتِ موری سیر شد |
| ۲۸۳ | N | حرص و وهم کافری سر زیر شد | * | اژدها از قوت موری سیر شد |
| ۲۸۴ | Q | آن گدا چشمی کفر از وی برفت | * | لُوتِ ایمانیش لَمْتُر کرد و زَفت |
| ۲۸۴ | N | آن گدا چشمی کفر از وی برفت | * | لوت ایمانیش لمتر کرد و زفت |
| ۲۸۵ | Q | آنک از جُوع ٱلبَقَر او میطپید | * | همچو مَرْیَم میوهٔ جنَّت بدید |
| ۲۸۵ | N | آن که از جوع البقر او میطپید | * | همچو مریم میوهی جنت بدید |
| ۲۸۶ | Q | میوهٔ جنَّت سوی چشمش شتافت | * | معدهٔ چون دوزخش آرام یافت |
| ۲۸۶ | N | میوهی جنت سوی چشمش شتافت | * | معدهی چون دوزخش آرام یافت |
| ۲۸۷ | Q | ذات ایمان نعمت و لُوتیست هَوْل | * | ای قناعت کرده از ایمان بقَوْل |
| ۲۸۷ | N | ذات ایمان نعمت و لوتی است هول | * | ای قناعت کرده از ایمان به قول |