block:5005
| ۱۱۸ | Q | کافرک را هیکلی بُد یادگار | * | یاوه دید آن را و گشت او بی‌قرار |
| ۱۱۸ | N | کافرک را هیکلی بد یادگار | * | یاوه دید آن را و گشت او بی‌قرار |
| ۱۱۹ | Q | گفت آن حُجره که شب جا داشتم | * | هیکل آنجا بی‌خبر بگْذاشتم |
| ۱۱۹ | N | گفت آن حجره که شب جا داشتم | * | هیکل آن جا بی‌خبر بگذاشتم |
| ۱۲۰ | Q | گرچه شرمین بود شرمش حرص بُرد | * | حرص اژدرهاست نه چیزیست خُرد |
| ۱۲۰ | N | گر چه شرمین بود شرمش حرص برد | * | حرص اژدرهاست نه چیزی است خرد |
| ۱۲۱ | Q | از پیِ هیکل شتاب اندر دوید | * | در وثاقِ مصطفی و آن را بدید |
| ۱۲۱ | N | از پی هیکل شتاب اندر دوید | * | در وثاق مصطفی و آن را بدید |
| ۱۲۲ | Q | کان یَدُ ٱللَّه آن حدث را هم بخود | * | خوش همی‌شُوید که دُورش چشمِ بَد |
| ۱۲۲ | N | کان ید اللَّه آن حدث را هم به خود | * | خوش همی‌شوید که دورش چشم بد |
| ۱۲۳ | Q | هیکلش از یاد رفت و شد پدید | * | اندرو شوری گریبان را درید |
| ۱۲۳ | N | هیکلش از یاد رفت و شد پدید | * | اندر او شوری گریبان را درید |
| ۱۲۴ | Q | می‌زد او دُو دست را بر رُو و سَر | * | کلّه را می‌کوفت بر دیوار و دَر |
| ۱۲۴ | N | می‌زد او دو دست را بر رو و سر | * | کله را می‌کوفت بر دیوار و در |
| ۱۲۵ | Q | آنچنانک خون ز بینی و سَرش | * | شد روان و رحم کرد آن مهترش |
| ۱۲۵ | N | آن چنان که خون ز بینی و سرش | * | شد روان و رحم کرد آن مهترش |
| ۱۲۶ | Q | نعره‌ها زد خلق جمع آمد برُو | * | گبر گویان أّیُّها ٱلّناس اِحْذَرُوا |
| ۱۲۶ | N | نعره‌ها زد خلق جمع آمد بر او | * | گبر گویان ایها الناس احذروا |
| ۱۲۷ | Q | می‌زد او بر سر که ای بی‌عقل سر | * | می‌زد او بر سینه کای بی‌نور بَر |
| ۱۲۷ | N | می‌زد او بر سر که ای بی‌عقل سر | * | می‌زد او بر سینه کای بی‌نور بر |
| ۱۲۸ | Q | سجده می‌کرد او که ای کُلَّ زمین | * | شرمسارست از تو این جُزْوِ مَهین |
| ۱۲۸ | N | سجده می‌کرد او که ای کل زمین | * | شرمسار است از تو این جزو مهین |
| ۱۲۹ | Q | تو که کُلّی خاضِعِ امرِ وَیی | * | من که جُزوم ظالم و زشت و غوی |
| ۱۲۹ | N | تو که کلی خاضع امر ویی | * | من که جزوم ظالم و زشت و غوی |
| ۱۳۰ | Q | تو که کُلّی خوار و لرزانی ز حق | * | من که جُزوم در خلاف و در سَبَق |
| ۱۳۰ | N | تو که کلی خوار و لرزانی ز حق | * | من که جزوم در خلاف و در سبق |
| ۱۳۱ | Q | هر زمان می‌کرد رُو بر آسمان | * | که ندارم رُوی ای قبله‌ٔ جهان |
| ۱۳۱ | N | هر زمان می‌کرد رو بر آسمان | * | که ندارم روی ای قبله‌ی جهان |
| ۱۳۲ | Q | چون ز حَد بیرون بلرزید و طپید | * | مصطفی‌اش در کنارِ خود کشید |
| ۱۳۲ | N | چون ز حد بیرون بلرزید و طپید | * | مصطفایش در کنار خود کشید |
| ۱۳۳ | Q | ساکنش کرد و بسی بنْواختش | * | دیده‌اش بگْشاد و داد اِشْناختش |
| ۱۳۳ | N | ساکنش کرد و بسی بنواختش | * | دیده‌اش بگشاد و داد اشناختش |
| ۱۳۴ | Q | تا نگرید ابر کَیْ خندد چمن | * | تا نگرید طفل کَی جوشد لبن |
| ۱۳۴ | N | تا نگرید ابر کی خندد چمن | * | تا نگرید طفل کی جوشد لبن |
| ۱۳۵ | Q | طفلِ یک روزه همی‌داند طریق | * | که بگریم تا رسد دایه‌ٔ شفیق |
| ۱۳۵ | N | طفل یک روزه همی‌داند طریق | * | که بگریم تا رسد دایه‌ی شفیق |
| ۱۳۶ | Q | تو نمی‌دانی که دایه‌ٔ دایگان | * | کمَ دهد بی‌گریه شیر او رایگان |
| ۱۳۶ | N | تو نمی‌دانی که دایه‌ی دایگان | * | کم دهد بی‌گریه شیر او رایگان |
| ۱۳۷ | Q | گفت فَلْیَبْکُوا کَثِیراً گوش دار | * | تا بریزد شِیرْ فضلِ کردگار |
| ۱۳۷ | N | گفت وَ لْیَبْکُوا کَثِیراً گوش دار | * | تا بریزد شیر فضل کردگار |
| ۱۳۸ | Q | گریه‌ٔ ابرست و سوزِ آفتاب | * | اُسْتُنِ دنیا همین دو رشته تاب |
| ۱۳۸ | N | گریه‌ی ابر است و سوز آفتاب | * | استن دنیا همین دو رشته تاب |
| ۱۳۹ | Q | گر نبودی سوزِ مِهْر و اشکِ ابر | * | کَی شدی جسم و عَرَض زفت و سطبر |
| ۱۳۹ | N | گر نبودی سوز مهر و اشک ابر | * | کی شدی جسم و عرض زفت و سطبر |
| ۱۴۰ | Q | کَیْ بُدی معمور این هر چار فصل | * | گر نبودی این تف و این گریه اصل |
| ۱۴۰ | N | کی بدی معمور این هر چار فصل | * | گر نبودی این تف و این گریه اصل |
| ۱۴۱ | Q | سوزِ مِهْر و گریه‌ٔ ابرِ جهان | * | چون همی‌دارد جهان را خوش‌دهان |
| ۱۴۱ | N | سوز مهر و گریه‌ی ابر جهان | * | چون همی‌دارد جهان را خوش دهان |
| ۱۴۲ | Q | آفتابِ عقل را در سوز دار | * | چشم را چون ابرْ اشک‌افروز دار |
| ۱۴۲ | N | آفتاب عقل را در سوز دار | * | چشم را چون ابر اشک افروز دار |
| ۱۴۳ | Q | چشمِ گریان بایدت چون طفلِ خُرد | * | کم خور آن نان را که نان آبِ تو بُرد |
| ۱۴۳ | N | چشم گریان بایدت چون طفل خرد | * | کم خور آن نان را که نان آب تو برد |
| ۱۴۴ | Q | تن چو با برگست روز و شب از آن | * | شاخِ جان در برگ‌ریزست و خزان |
| ۱۴۴ | N | تن چو با برگ است روز و شب از آن | * | شاخ جان در برگ ریز است و خزان |
| ۱۴۵ | Q | برگِ تن بی‌برگی جانست زود | * | این بباید کاستن آن را فزود |
| ۱۴۵ | N | برگ تن بی‌برگی جان است زود | * | این بباید کاستن و آن را فزود |
| ۱۴۶ | Q | أَقْرَضُوا اللَّهَ قرض ده زین برگِ تن | * | تا برُوید در عوض دل در چمن |
| ۱۴۶ | N | أَقْرَضُوا اللَّهَ قرض ده زین برگ تن | * | تا بروید در عوض دل در چمن |
| ۱۴۷ | Q | قرض ده کَم کُن ازین لقمه‌ٔ تنَت | * | تا نماید وَجْهِ لا عَیْنٌ رأَت |
| ۱۴۷ | N | قرض ده کم کن از این لقمه‌ی تنت | * | تا نماید وجه لا عین رأت |
| ۱۴۸ | Q | تن ز سرگین خویش چون خالی کند | * | پر ز مشک و دُرَّ اجلالی کند |
| ۱۴۸ | N | تن ز سرگین خویش چون خالی کند | * | پر ز مشک و در اجلالی کند |
| ۱۴۹ | Q | این پلیدی بدهد و پاکی بَرَد | * | از یُطَهِّرکُمْ تنِ او بر خورد |
| ۱۴۹ | N | این پلیدی بدهد و پاکی برد | * | از یطهرکم تن او بر خورد* |
| ۱۵۰ | Q | دیو می‌ترساندت که هین و هین | * | زین پشیمان گردی و گردی حزین |
| ۱۵۰ | N | دیو می‌ترساندت که هین و هین | * | زین پشیمان گردی و گردی حزین |
| ۱۵۱ | Q | گر گذاری زین هوسها تو بدن | * | بس پشیمان و غمین خواهی شدن |
| ۱۵۱ | N | گر گذاری زین هوسها تو بدن | * | بس پشیمان و غمین خواهی شدن |
| ۱۵۲ | Q | این بخور گرمست و داروی مزاج | * | و آن بیاشام از پیِ نفع و علاج |
| ۱۵۲ | N | این بخور گرم است و داروی مزاج | * | و آن بیاشام از پی نفع و علاج |
| ۱۵۳ | Q | هم بدین نیّت که این تن مَرْکَبست | * | آنچ خُو کردست آنش اَصْوَبست |
| ۱۵۳ | N | هم بدین نیت که این تن مرکب است | * | آن چه خو کردست آنش اصوب است |
| ۱۵۴ | Q | هین مگردان خُو که پیش آید خلل | * | در دماغ و دل بزاید صد عِلَل |
| ۱۵۴ | N | هین مگردان خو که پیش آید خلل | * | در دماغ و دل بزاید صد علل |
| ۱۵۵ | Q | این چنین تهدیدها آن دیوِ دُون | * | آرد و بر خلق خواند صد فسون |
| ۱۵۵ | N | این چنین تهدیدها آن دیو دون | * | آرد و بر خلق خواند صد فسون |
| ۱۵۶ | Q | خویش جالینوس سازد در دوا | * | تا فریبد نفسِ بیمارِ ترا |
| ۱۵۶ | N | خویش جالینوس سازد در دوا | * | تا فریبد نفس بیمار ترا |
| ۱۵۷ | Q | کین ترا سودست از درد و غمی | * | گفت آدم را همین در گندمی |
| ۱۵۷ | N | کاین ترا سود است از درد و غمی | * | گفت آدم را همین در گندمی |
| ۱۵۸ | Q | پیش آرد هَیهَی و هیهات را | * | وز لویشه پیچد او لبهات را |
| ۱۵۸ | N | پیش آرد هیهی و هیهات را | * | و ز لویشه پیچد او لبهات را |
| ۱۵۹ | Q | همچو لبهای فرس در وقتِ نعل | * | تا نماید سنگِ کمتر را چو لعل |
| ۱۵۹ | N | همچو لبهای فرس در وقت نعل | * | تا نماید سنگ کمتر را چو لعل |
| ۱۶۰ | Q | گوشهایت گیرد او چون گوشِ اسب | * | می‌کشاند سوی حرص و سوی کسب |
| ۱۶۰ | N | گوشهایت گیرد او چون گوش اسب | * | می‌کشاند سوی حرص و سوی کسب |
| ۱۶۱ | Q | بر زند بر پات نعلی ز اشتباه | * | که بمانی تو ز دردِ آن ز راه |
| ۱۶۱ | N | بر زند بر پات نعلی ز اشتباه | * | که بمانی تو ز درد آن ز راه |
| ۱۶۲ | Q | نعلِ او هست آن تردَّد در دو کار | * | این کنم یا آن کنم هین هوش دار |
| ۱۶۲ | N | نعل او هست آن تردد در دو کار | * | این کنم یا آن کنم هین هوش دار |
| ۱۶۳ | Q | آن بکنُ که هست مختارِ نَبی | * | آن مکن که کرد مجنون و صَبی |
| ۱۶۳ | N | آن بکن که هست مختار نبی | * | آن مکن که کرد مجنون و صبی |
| ۱۶۴ | Q | حُفَّتِ الجَنَّةْ بچه محفوف گشت | * | بٱلَمکارِهْ که ازو افزود کَشْت |
| ۱۶۴ | N | حفت الجنة به چه محفوف گشت | * | بالمکاره که از او افزود کشت |
| ۱۶۵ | Q | صد فسون دارد ز حیلت و ز دَها | * | که کند در سَلّه گر هست اژدها |
| ۱۶۵ | N | صد فسون دارد ز حیلت و ز دها | * | که کند در سله گر هست اژدها |
| ۱۶۶ | Q | گر بود آبِ روان بر بنددش | * | ور بود حَبْرِ زمان بر خنددش |
| ۱۶۶ | N | گر بود آب روان بر بنددش | * | ور بود حبر زمان بر خنددش |
| ۱۶۷ | Q | عقل را با عقلِ یاری یار کن | * | أَمْرُهُمْ شُوری‌َ بخوان و کار کن |
| ۱۶۷ | N | عقل را با عقل یاری یار کن | * | أَمْرُهُمْ شُوری بخوان و کار کن |